Dziecko we wcześniejszym okresie szkolnym cechuje duża dyna­mika rozwoju fizycznego i psychicznego. Przyrost wzrostu wynosi przeciętnie ok. 5 cm rocznie, przyrost wagi średnio 2—2,5 kg. W związ­ku z intensywnym rozwojem mięśni, kości i stawów, młody ustrój narażony jest na wady i zaburzenia statyki, jak np. skrzywienia krę­gosłupa, nieprawidłową postawę, płaskie stopy i inne. Dlatego też w tym okresie należy bacznie obserwować rozwój fizyczny dziecka. Osiągnięcie dojrzałości szkolnej pociąga za sobą pierwsze kon­kretne obowiązki. Zabawa, która do tej pory wyłącznie absorbowała umysł dziecka," przestaje odgrywać dotychczasową główną rolę. Jej miejsce zaczyna zajmować nauka szkolna, w związku z czym wyobraź­nia i procesy myślowe stają się coraz bardziej kontrolowane. Nauka rozwija zdolność spostrzegania dziecka, przede wszystkim w zakresie wrażeń wzrokowych i słuchowych. Spostrzeżenia nabierają z kolei cech świadomej i celowej obserwacji. Zakres pojęć dziecka wyraźnie wzrasta, następuje ich systematyzowanie i wiązanie w związki przy­czynowe. Myślenie staje się coraz bardziej logiczne. Dziecko opano- 1 Histeria jest jedną z odmian nerwic, występuje u osób ze skłonnością do zmien­nych i nadmiernych przejawów uczuć i wyraża się drażliwością, wybuchowością, teatralnością itp. Egocentryzm jest to sposób myślenia lub działania jednostki uznającej siebie za centrum wszystkiego. U dzieci przejawia się on dosyć często w mówieniu i postępo­waniu. Agresja jest to zachowanie się, objawiające się wyładowaniem niezadowolenia w postaci bicia, niszczenia, znęcania się, wymyślania itp. Frustracja jest to stan przykrego napięcia emocjonalnego (płacz, gniew, agresja) związanego z przeszkodami — inaczej — konfliktami życiowymi, z którymi jednostka czasowo lub stale nie może sobie poradzić. wuje umiejętność wyrażania swoich myśli w formie słowa mówionego i pisanego. Prawie u 10% dzieci uczęszczających do szkoły stwierdza się dysleksję, czyli trudności w pisaniu i czytaniu. Dysleksja może być przyczyną niepowodzeń szkolnych, często uniemożliwiających osiąg­nięcie wyników zgodnych z poziomem intelektualnym i rzeczywis­tymi wiadomościami dziecka. W okresie szkolnym następuje wdrażanie dziecka do pełniejszego udziału w życiu gromadnym. Współżycie z otoczeniem zmusza do zastosowania się do rygorów społecznej dyscypliny, koleżeńskości i współdziałania grupowego zarówno w szkole jak i poza szkołą. Dziecko powinno być odpowiednio przygotowane do przejścia ze środowiska rodzinnego do grupy społecznej środowiska szkolnego. W domu stanowi ono często główny ośrodek zainteresowania, szcze­gólnie gdy jest jedynakiem. W klasie staje się jednym z wielu i nie zawsze potrafi się dostosować do nowej sytuacji. Męczy je i nuży dyscyplina szkolna, pewna monotonia dnia szkolnego, brak ruchu i długie siedzenie w ławce szkolnej. W tym okresie mogą powstawać u dziecka stany nerwicowe i konflikty, krnąbrność, a czasami bojaźli-wość i nieporadność. Stosowanie właściwych metod wychowawczych przy ścisłej współ­pracy rodziców i nauczycieli, obserwacja i fachowa kontrola zdro­wia fizycznego i psychicznego dziecka, pomoc w nauce, jeśli zacho­dzi tego potrzeba, uwzględnianie potrzeb materialnych w zakresie spełnienia obowiązku szkolnego, ułatwianie uczestnictwa w pracach kulturalno-oświatowych oraz w uprawianiu ćwiczeń fizycznych — to najważniejsze czynniki, które działają na prawidłowy rozwój peł­nej osobowości dziecka w młodszym wieku szkolnym.